Friday, March 4, 2016

Wild Tales - கதை 1 - தமிழாக்கம்.




கடைசி பயணியாக அடித்து பிடித்து செக்-இன் செய்து விமானத்தில் ஏறுகிறாள் ஒரு இளம் பெண். விமானம் கிளம்புகிறது. பக்கத்தில் உட்காந்திருக்கும் ஒரு 70-வயது மதிக்கத்தக்க ஆணுடன் அவள் உரையாட, கதை துவங்குகிறது. (இவள் Passenger-1, அவர் Passenger-2 என வைத்துக்கொள்வோம். அடுத்தடுத்த பாத்திரங்களையும் இப்படியே கணக்கிடுவோம்.)

Passenger-2: வேலை விஷயமாவா, இல்ல சுற்றுலா மாதிரியா?

Passenger-1: இரண்டும்னு கூட சொல்லலாம். (சிரித்துக்கொண்டே)

Passenger-2: நீங்க என்ன பண்றீங்க?

Passenger-1: நான் ஒரு மாடல்.

Passenger-2: இது எனக்கு முன்னாடியே தோன்றி இருக்கணும். விளம்பரமா, இல்ல கேட்-வாக் (Catwalk) மாதிரியா?

Passenger-1: கேட்-வாக் தான், கேட்-வாக் தான். (மறுபடியும் சிரித்துக்கொண்டே) நீங்க என்ன பண்றீங்க?

Passenger-2: நான் ஒரு இசை விமர்சகர். கேட்க ஒரு மாதிரிதான் இருக்கும் உங்களுக்கு.

Passenger-1: அப்படிலாம் இல்ல. ராக்? (Rock)

Passenger-2: இல்லை. கிளாஸிக்கல். (Classical)

Passenger-1: என்னோட முதல் பாய்ஃபிரண்டு ஒரு கிளாஸிக்கல் இசையமைப்பாளர் தான். அதான் அவன் படிச்சான்.

Passenger-2: அவர் பெயர் என்ன?

Passenger-1: அவன் அந்த அளவுக்கு பிரபலம் இல்ல. நாங்க ஒண்ணா இருந்தப்போ சில இசைக்கொர்ப்புகளை அனுப்பி வாய்ப்புக்கு முயற்சி பண்ணீட்டு இருந்தான். ஆனா ஒன்னும் நடக்கலை. அவன் பெயர் கேப்ரியல் பாஸ்தர்னாக் (Gabriel Pasternak).

Passenger-2: பாஸ்-தர்-னாக்!!! அவனா? இது முன்னாடியே தெரிஞ்சிருந்தா நான் ஒரு இசை விமர்சகர்னு சொல்றதுக்கு பதிலா சவக்குழி-தோண்டினு சொல்லியிருப்பேன். அவனோட இசைக்கோர்ப்பை நான் ப்ரெசிடெண்டா இருந்த இசைப்பள்ளியில தான் கொடுத்தான். அதை கேட்டுபாத்துட்டு அவனை ஒரு வழி பண்ணிட்டேன். சரமாரியா திட்டிவிட்டுட்டேன்.

Passenger-1: தெரியும். அப்போ நான் அவன்கூடதான் இருந்தேன். அவனுக்கு நீங்க செஞ்சது பெரிய கொடுமை. உங்க விமர்சனத்த படிச்சிட்டு அடுத்த ஒரு வாரத்துக்கு என்கிட்டகூட பேசலை. அப்படி அழுதான்.

Passenger-2: சில நேரங்கள்ல திறமைய அங்கீகரிப்பதை விட பல கோடி மக்களுடைய காதுகளையும் பாதுகாக்கனும்ங்கிறது ஒரு இசை விமர்சகருடைய கடமையா இருக்கு. என்ன பண்றது? சில சமயம் என் கணிப்பும் தப்பா இருக்கலாம். ஆனா அவனோட விஷயத்துல.. அந்த இசைக்கோர்ப்பு.. ரொம்ப வெறுப்பேத்துன ஒன்னு. அவன் கூட இன்னும் உங்களுக்கு பழக்கம் இருக்கா?

Passenger-1: இல்ல, இல்ல. எங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஏதும் பெருசா ஒத்துப்போகலை. ஆனா இன்னமும் அவன எனக்கு புடிக்கும். அவன் ரொம்ப நல்லவன்.

Passenger-2: இருக்கலாம். இருந்தாலும் இப்போ நீங்களே இப்படி ஒரு இசைக்கோர்ப்பை கொடுத்து மதிப்பிட சொன்னீங்கன்னா உங்களுக்கு ஏதோ பிரச்சனை இருக்குன்னுதான் நினைக்கத் தோணும். கேப்ரியல் பாஸ்தர்னாக்!!! அவனை சத்தியமா என்னால மறக்க முடியாது. பல நாட்கள் அவனை நினைச்சு எங்க குழுவுல சிரிச்சிருக்கோம்.

Passenger-3: ஒரு நிமிஷம். நீங்க பேசுனதெல்லாம் நான் கேட்டுட்டுதான் இருந்தேன். ரொம்ப ஆச்சர்யமா இருக்கு. கேப்ரியல் பாஸ்தர்னாக் பாலோமர் (Palomar) தொடக்க பள்ளியில் என்னோட மாணவன். நானும் அவன பத்தி சொல்லியே ஆகணும். நாங்க அவனை ரொம்பவே கவனிச்சோம். கண்டிப்பா அந்த பையனுக்கு ஏதோ பிரச்சனை இருந்திருக்கு. என் 30-வருஷ வேலை அனுபவத்தில் அவன மாதிரி ஒரு பையனை பார்த்ததே இல்ல. திடீர்னு சின்னக்குழந்தை மாதிரி கத்தி, அடம்பிடிச்சு அழுவான்.

Passenger-4: டீச்சர், நான் இக்னாஸியோ ஃபோண்டானா (Ignacio Fontana). என்னை ஞாபகம் இருக்கா?

Passenger-3: இக்னாஸியோ ஃபோண்டானா. நீயா? என்னால நம்பவே முடியல. இது எல்லாத்துக்கும் ஏதோ தொடர்பு இருக்கு. பாஸ்தர்னாக் (Pasternak) உன்கூட தான படிச்சான்? உனக்கு அவன தெரியும்ல?

Passenger-4: நல்லாவே தெரியும். நாங்க எல்லாரும் சேர்ந்து அவன்கிட்ட செம்ம கலாட்டா பண்ணுவோம். பாவம், பையன் ரொம்பவே அழுதிருக்கான் எங்களால.

Passenger-5: ஒரு நிமிஷம். இது சத்தியமா நம்ப முடியாத ஒரு கோ-இன்ஸிடென்ட். நீங்க சொன்ன அந்த பைத்தியக்காரன் நான் மேனேஜரா இருந்த ஒரு பல்பொருள் அங்காடியில கொஞ்ச நாள் வேலை பார்த்தான். வாடிக்கையாளர்கள் கிட்ட ரொம்ப வம்பு பண்ணிட்டு இருந்தான்னு ஒரு நாள் அவனை துரத்தி விட்டுடோம். ஒருமுறை கூட நான் - -

Passenger-2: கொஞ்சம் இருங்க. (எல்லோரையும் பார்த்து) இங்க யாருக்காவது கேப்ரியல் பாஸ்தர்னாக்கை (Gabriel Pasternak) தெரியுமா?

"தெரியும்". அனைவரும் கையை தூக்குகின்றனர்.

Passenger-2: நீங்க எல்லாரும் ஏன் இந்த விமானத்துல ஏறுனீங்க? உங்களோட டிக்கெட்டை நீங்களே எடுத்தீங்களா?

அனைவரும் இல்லை என்கின்றனர்.

Passenger-5: நான் ரியல் எஸ்டேட் பிசினஸ் பண்றேன். ஒரு கம்பெனில இருந்து எனக்கு டிக்கெட்டை அனுப்பி விட்டாங்க.

Passenger-6: ஒரு சுற்றுலா சம்பந்தப்பட்ட கம்பெனியில இருந்து மீட்டிங்கிற்கு வர சொல்லி எனக்கு டிக்கெட் அனுப்பி விட்டாங்க.

Passenger-3: எனக்கு ஒரு ஆன்லைன் போட்டியில் பரிசா இந்த டிக்கெட் கிடைச்சது. தேதியை மாத்த முடியாதுனு சொல்லிட்டாங்க. அதுனால வேற வழி இல்லாம இன்னைக்கே வந்தேன்.
.
.
.
திடீரென..
.
.
.
விமான பணிப்பெண் (Air Hostess): (பதட்டத்துடன்) கேப்ரியல் பாஸ்தர்னாக்தான் இந்த விமானத்தோட கேபின்-சீஃப் (Cabin Chief). நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரே சமயத்துல தான் இங்க ட்ரெய்னிங்கில் சேர்ந்தோம். ரெண்டு பேருக்கும் பழக்கம் இருக்கு. ஒரு நாள் வெளிய போகலாம்னு கூப்பிட்டான். நான் முடியாதுனு மறுத்ததும், அவன் ரொம்ப ஆத்திரம் ஆகி... வேணாம் விடுங்க. விமானம் கிளம்பியதும் காக்பிட்க்கு (Cockpit) காஃபி எடுத்திட்டு போனான். இப்போ காக்பிட் கதவை திறக்க மாட்டேங்கிறான். பைலட்டும் (Pilot) பதில் பேச மாட்டேன்கிறார். எனக்கு பயமா இருக்கு. என்ன பண்றதுன்னு தெரில.

Passenger-1: நான் அவனோட ஒரே நண்பனை காதலிச்சு அவனை ஏமாத்துனேன். அவனும் இங்கதான் இருக்கான். அதோ அங்க.

அடுத்த நொடி விமானம் குலுங்க ஆரம்பிக்கிறது. பதற்றத்தில் அனைவரும் கத்தி கூச்சலிடுகின்றனர்.

Passenger-7: கேப்ரியல்.. கேப்ரியல், இருக்கியா? நான் பேசுறது கேட்குதா? நான் விக்டர். விக்டர் ஜென்சென் (Victor Jensen). பதில் பேசு, ப்ளீஸ்!!!

Passenger-8: நீங்க யாரு அவனுக்கு?

Passenger-7: சில வருஷங்களா நான்தான் அவனோட மனநல மருத்துவரா இருந்தேன். கட்டணத்தை (fees) உயர்த்துறதா சொன்னேன். கோபப்பட்டு அதுக்கப்புறம் என்கிட்ட வர்றதையே விட்டுட்டான்.

விமானத்தின் குலுங்கலும், நடுக்கமும் அதிகரிக்கிறது. பயணிகளும் பதற்றத்தில் அலறுகின்றனர்.

Passenger-7: கேப்ரியல், இதுல உன் தப்பு எதுவும் இல்ல. இதுல நீ பாதிக்கப்பட்ட ஒருத்தன் மட்டும்தான். உனக்கு புரியுற விதத்துல தெளிவா சொல்றேன். உன் அம்மா, அப்பா தான் உன் வாழ்க்கைய சீரழிச்சிட்டாங்க. நீ பிறந்ததுல இருந்து உன்கிட்ட அவங்க அளவுக்கு அதிகமா எதிர்பார்த்துட்டாங்க. அவங்களோட எல்லா ஏமாற்றத்துக்கும் உன்னை காரணம் காட்டிட்டாங்க. நீ அனுபவிச்ச வேதனைகளுக்கும் அவங்க தான் பெரும் பொறுப்பு. இங்க இருக்கிறவங்களுக்கும் அதுக்கும் சம்பந்தம் இல்ல, கேப்ரியல். புரிஞ்சுக்கோ. கதவத் திற, ப்ளீஸ்!!!

விமானத்தின் வேகம் அதிகரிக்கிறது. அத்தனை ஆயிரம் அடிகளுக்கு மேலிருந்து விமானம் தரையை நோக்கி செல்வதை உள்ளே இருக்கும் அனைவராலும் உணர முடிகிறது. தான் சாகப்போவது உறுதி என ஒவ்வொருவராலும் உணர முடிகிறது. வேகம் சற்றும் குறையாமல் தரையை நெருங்குகிறது. அதன்பின் என்ன ஆனது??? பதிவின் போஸ்டரை பார்த்தாலே புரிந்திருக்கும்.

No comments:

Post a Comment