Friday, March 4, 2016

டாக்ஸி (2015) - ஜாஃபர் பனாஹி - மக்களுக்கான இயக்குனர்.




வெறும் 75-நிமிடங்களே கொண்ட ஈரானிய படமான டாக்ஸி (Taxi Teheran) மூலம் நம்மை சற்று ஆழமாகவே சிந்திக்க வைக்கிறார் இயக்குனர் ஜாஃபர் பனாஹி (Jafar Panahi). பொதுமக்களிடையே ஒரு திரைப்பட இயக்குனர் என்பவன் யார், எத்தனை பேர் அவனை நேரில் பார்க்கும்போது அடையாளம் காண்கின்றனர், அடையாளம் தெரிந்தவர்கள் அவனை எவ்வாறு அணுகுகின்றனர், அரங்கில் அவனது படங்களை பார்த்த மக்களுக்கு அவனிடம் நேரில் பேசிப், பழக எந்த அளவு உரிமையும், சுதந்திரமும் இருக்கிறது என்று பல கேள்விகளை டாக்ஸி மூலம் முன்வைக்கிறார் பனாஹி. ஈரானிய மக்களுக்கு என்றல்லாமல் உலக அளவில் மக்களுக்கு இயக்குனர் என்பவன் எந்த அளவுக்கு நெருக்கமானவன் என்று படம் பார்ப்பவர்களை யோசிக்க வைத்ததே டாக்ஸியின் குறுப்பிடத்தக்க ஆச்சர்யம்.
ஈரானிய அரசின் தடையை மீறி பனாஹி எடுத்த மூன்றாவது படம் இது (This Is Not A Film, 2011; Closed Curtain, 2013). ஒரு டாக்ஸி ஓட்டுனராக மக்களை அணுகுகிறார். பலருக்கு வழிதெரியாத அனுபவமற்ற ஒரு டாக்ஸி ஓட்டுனராக மட்டுமே தெரிகையில், சிலருக்கு இவரை பார்த்தவுடன் அடையாளம் தெரிகிறது. அதில் குறிப்பிடத்தக்க ஒருவர் திருட்டு டிவிடி விற்பவர். நிறைய படங்கள் பனாஹிக்கு விற்றிருப்பதாக அவர் பனாஹியை நினைவூட்டுகிறார். பனாஹியுடனேயே ஒரு மாணவ இயக்குனரை சந்தித்து டிவிடி விற்கிறார். அந்த மாணவர் உலக சினிமா, அயல்நாட்டு தொலைக்காட்சித் தொடர்கள் (TV Series) என தனக்கு வேண்டிய டிவிடிக்களை தேடிக்கொண்டே பனாஹியிடம் உற்சாகமாக பேசுகிறார். தான் இயக்குனராக பனாஹியிடம் யோசனை கேட்டுப் பெறுகிறார். ஒரு இயக்குனர் தன் படைப்புகளின் மூலம் மக்களிடம் எவ்வளவு நெருக்கமாகிறான் என்பதை இந்த இடங்கள் அழுத்தமாக எனக்கு உணர்த்தியது.
அதுவும் அந்த டிவிடி விற்பவர் விடை பெறுகையில், பனாஹி, “நீங்களும் நானும் பார்ட்னர்ஸ்னு அந்த பையன்கிட்ட சொன்னீங்களாமே?” என்று கேட்கையில், “தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க. ஒரு பிரபல இயக்குனருக்கு நான் நெருக்கமானவன்னு தெரிஞ்சா என் வியாபாரம் நல்லா போகும். அதுனாலதான் அப்படி சொன்னேன். உங்கள ஏமாத்தணும்னு நினைக்கல” என்று சொன்னவுடன், “சரி.. பார்த்துப்போங்க” என்று சிரித்துக்கொண்டே பனாஹி கூறி விடைபெறுகையில், ஒரு இயக்குனரின் திரைப்படங்கள் மக்களிடம் எவ்வளவு சுலபாமாக தன்னை நெருக்கமாக்குகிறது என்பதை அட்டகாசமாக உணர்த்துகிறார் அவர்.
அதன் பிறகு, இரண்டு வயதான பெண்கள்; விபத்தில் அடிபட்ட ஒரு கணவன், அவனை காப்பாற்றத் துடிக்கும் அவனது மனைவி; ஆறு, ஏழு வருடங்களுக்கு பிறகு பனாஹி சந்திக்கும் அவரது நண்பர்; அவர் படம் எடுக்க அரசு தடை போட்டபொது அவருக்காக வாதாடிய பெண்மணி; தனது சொந்த சகோதரியின் எட்டு வயது மகள் என அடுத்தடுத்த கதாப்பாத்திரங்கள் டாக்ஸியில் நம்முடன் பயணிக்கின்றன.
அதுவும் சகோதரியின் மகளாக வரும் ஹானா ஒரு இடத்தில் டிஜிட்டல் கேமராவின் மூலம் ஒரு குறும்படம் எடுக்க முயன்று, குறிப்பிட்ட காட்சி சரியாக வரவேண்டும் என்று ஏங்கி, அது முடியாமல் போகவே தான் மனமுடைந்து போகிற காட்சியின் மூலம், தேர்ந்த ரசனை கொண்ட திரைப்படக் காதலர்களுக்கும், சினிமாவை கற்கும் மாணவர்களுக்கும், ஒரு நேர்மையான திரைப்படம் எடுக்கத் துடிக்கும் வளர்ந்து வரும் இயக்குனர்களுக்கும் பனாஹி எப்படி ஒரு வழிகாட்டியாக இருக்கிறார் என்பதை தெளிவாக காட்டுகிறது டாக்ஸி.
அரசின் எதிர்ப்பை மீறி படத்தை எடுத்தாலும், திரைப்பட விழாக்களில் பல பாராட்டுகளையும் பரிசுகளையும் படம் வென்றது மட்டுமல்லாமல், மற்ற நாடுகளில் (இந்தியா அல்ல) படம் வெளியாகி வசூலை குவித்துள்ளது. பெர்லின் திரைப்பட விழாவில் முதன்முதலில் படம் திரையிட்டபோது, எத்தனை தடை வந்தாலும் இதுபோல் எதாவது ஒரு வகையில் தான் தொடர்ந்து படம் எடுத்துக்கொண்டே இருக்கப்போவதாகவும், யாராலும் அதை தடுக்க முடியாது எனவும் வெளிப்படையாக பனாஹி கூறியுள்ளார்.
படத்தின் ஒவ்வொரு இடத்திலும் சினிமாவை அவர் எந்த அளவுக்கு நேசிக்கிறார், ஒரு இயக்குனராக மக்களிடம் எந்த அளவு நெருங்க முற்படுகிறார் என்பதை பார்க்கையில், பாட்டுக்காகவும், பிரம்மாண்டத்துகாகவும் மட்டுமே படம் எடுக்கும் நம்மூர் இயக்குனர்கள் நம்மிடமிருந்து எவ்வளவு தொலைவில் இருக்கின்றனர் என்று தோன்றுவது எனக்கு மட்டும்தானோ???

No comments:

Post a Comment