Wednesday, December 21, 2011

மெஹே தகா தாரா (1960)


பெண் பிள்ளையை பெற்றோர் அப்பிள்ளைக்காக அன்றாடம் உழைப்பது புதிதல்ல. அவர்களின் உழைப்பாலும் பாதுகாப்பாலும் அப்பெண் நல்ல முறையில் வளர்ந்து தனக்கென ஒரு எதிர்காலத்தை தேடிக்கொண்டு தாய் தந்தையை கவனித்து கொள்வதும் அவளின் ஒரு கடமையாக கருதப்படுகிறது. ஆனால் தாய், தந்தை, உடன்பிறந்தோர் என அனைவரும் அவ்வீட்டின் ஒரு பெண்ணின் உழைப்பையும், பிழைப்பையும் மட்டுமே நம்பி வாழ்ந்தால் அப்பெண் எவ்வளவு உழைக்க நேரிடும்?. தன்னை எந்த அளவு வருத்திக்கொள்ள நேரிடும்? அப்படிப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் சோகக்கதைதான் வங்காள படமான "மெஹே தகா தாரா".

நீத்தா அழகானவள், குணமானவள், பொறுமையும் அன்பும் கொண்டவள். ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை செய்து குடும்பத்தை கவனிக்கிறாள். அம்மா வீட்டு வேலையை கவனித்துக்கொள்ள, அப்பா அருகில் இருக்கும் ஒரு நடுநிலை பள்ளியில் ஆசிரியராக பணியாற்றி பின் உடல்நல குறைவால் அப்பணியை துறக்கிறார். தம்பி வேலை தேடிக்கொண்டிருக்க, தங்கை படிப்பை முடித்து தற்காலிகமாக வீட்டில் இருக்க, அண்ணன் ஒரு பாடகனாக வேண்டும் என்ற ஒரு கனவோடு திரிய, நீதாவின் உழைப்பை மட்டுமே நம்பி வாழும் நிலைக்கு வருகிறது அந்த குடும்பம். இதனை ஒரு சுமையாக எண்ணாமல் வேலை செய்து குடும்பத்திற்கு போதிய அளவு பணம் ஈட்டுகிறாள் நீத்தா. தம்பியும் தங்கை சுயநலமாக பணத்தை பிடுங்கி செலவழிக்கும் போதும், அண்ணன் நீத்தாவின் மீது மிகுந்த அன்போடு ஆறுதல் அளிக்கிறான். வீட்டில் அவளின் வலியையும் சுமையும் உணரும் ஒரே ஜீவன் அவள் அண்ணன் மட்டுமே. நீத்தாவுக்கு ஒரு காதலன் இருக்கிறான். சுமைகள் நிறைய இருந்தாலும் காதலனோடு இருக்க நேரத்தை ஒதுக்குவது மட்டுமே அவளுக்கு பெரிய ஆறுதல். காதலன் இவளை காண அடிக்கடி வீட்டிற்கு வந்துபோனாலும், நீத்தாவின் தங்கை அக்காவின் காதலன் மீது விருப்பம் கொள்கிறாள். இதை நீத்தா கண்டுகொள்ளாமல் குடும்பத்திக்காக உழைத்துவர, ஒரு கட்டத்தில் தன் காதல் தங்கையின் கை மாறியதை உணர்கிறாள். காதலன் கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் இவளை தவிர்க்கிறான். இதனால் மனமுடைகிறாள் நீத்தா. ஆனால் அப்பொழுதும் தங்கைக்காக தன் காதலை தியாகம் செய்கிறாள்.

தொடர்ச்சியாக நீத்தாவின் வேலையும் பறிபோகிறது. தங்கை கணவரோடு தனியாக வாழ, தம்பிக்கு வெளியூரில் வேலைக்கிடைத்துவிட , அண்ணன் பாடகனாகும் கனவோடு வாய்ப்பை தேடி செல்ல, நீத்தா தனிமையாகிறாள். வேலையுமின்றி வீட்டில் இருக்கும் நீத்தா காசநோய்க்கு உள்ளாகிறாள். அத்தனை வருடங்களாக தான் பார்த்து வந்த தாய் தந்தையே நீத்தாவை சுமையாக பார்க்கின்றனர். வேதனையின் விளிம்பிற்கே செல்லும் அவள் வீட்டை விட்டே வெளியேறுகிறாள். சிலநாட்களுக்கு பிறகு பெரிய பாடகனாக வீடு திரும்பும் அண்ணன் நீத்தாவிற்கு ஏற்பட்ட நிலைமையை அறிந்து திகைக்கிறான். அவளை காசநோய் சிகிச்சையில் சேர்க்கிறான். பிறகு ஒரு மலைமேல் இருவரும் உட்கார்ந்து, தன் பால்ய ஞாபகங்களை நினைவுகூர படம் நிறைவடைகிறது.

குடும்பச்சுமையால் இளம்பெண்கள் எத்தகைய மனபோராட்டத்திற்கு உள்ளாகின்றனர் என்பதை "நீத்தா" காதபாத்திரத்தின் மூலம் பகிரங்கமாக போட்டு உடைத்திருக்கிறார் இயக்குனர் ரித்விக் கடக்(Ritwik Ghatak). அதில் குறிப்பிடத்தக்க விஷயங்கள் என்னென்னவேன்றால்
* சம்பளத்தை வீட்டிற்க்கு கொண்டு வர, வேலையேதும் இல்லாத தம்பியும் தங்கையும் கூச்சப்படாமல் பணத்தை பிடுங்கிச்செல்ல, அதை புன்சிரிப்புடன் நீத்தா சகித்துக்கொள்ளும் இடம்.
* தன் காதலன் தங்கையின் மாறியது அறிந்தும் தங்கையின் கல்யாணத்திற்கு நீத்தா வேலை செய்யும் இடம்.
* தன்னை விட்டு எல்லாம் போனதை காசநோயின் அவதியில் உணரும் நீத்தா அந்தநாள் வரை தன்னுள் அடக்கி வைத்திருந்த வேதனை வெளிப்பட உரக்க கத்தும் இடம்.
இப்படி பல இடங்கள் நடுத்தர பெண்ணின் மனபோராட்டமாக சித்தரித்திருப்பார் இயக்குனர்.
ஆனால் அதையும் தாண்டி பொதுவான கருத்தாக வேலைபார்க்கும் நடுத்தர பெண்களின் நிலையை கூறும் இடம் எதுவென்றால்
* படத்தின் ஆரம்பத்தில் நீத்தா வேலை முடிந்து நடந்து வருகையில் அவளின் கால் செருப்பு அந்துவிடுகிறது. அதை பார்க்கும் அவள் இரு செருப்பையும் கையில் எடுத்துக்கொண்டு நடக்கிறாள். அந்த ஒரு இடத்திலேயே நீத்தாவின் பொறுமையும் சகிப்புத்தன்மையும் நம்மால் உணரமுடிகிறது. ஆனால் அதை தொடர்ச்சியாக காட்டும் வகையில், இறுதிக்காட்சியில் அண்ணன் தெருவில் இருக்கும் ஒரு கடையில் நிற்க, அவ்வழியே வரும் ஒரு பெண்ணின் செருப்பு அந்துவிடுகிறது. அதை பார்க்கும் அவள் இரு செருப்பையும் கையில் எடுத்துக்கொண்டு நடக்கதுவங்குகிறாள். இதை காணும் நீத்தாவின் அண்ணனுக்கு கண்ணீருடன் தங்கையின் நினைவு வர, குடும்பத்தை தோளில் தாங்கும் நடுத்தர பெண்களின் நிலைதான் அது என்பதை படம் பார்க்கும் நமக்கு பொட்டில் அறைந்தாற்போல் உணர்த்தி படத்தை முடிக்கிறார் இயக்குனர்.

படத்தை பற்றி கடக் " "மெஹே தகா தாரா" முதன் முதலில் எழுத்தாளர் ஷக்திபடா ராஜகுருவின்(Shaktipada Rajguru's) "சேனமுக்(Chenamukh)" என்ற கதையாக பிரபல பத்திரிக்கையில் வெளியானது. அதைபார்த்த எனக்கு அக்கதை ஒரு கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அதன்மூலம் தான் நான் படத்திற்கான கதையை எழுதினேன். "மெஹே தகா தாரா" எனது எண்ணத்தை வெளிக்கொண்டது என்றே கூறுவேன்" என்று குறிபிட்டுள்ளார். இந்தியாவின் முக்கியமான இயக்குனராக கருதப்பட்ட கடக்கின் மிக முக்கியமான படங்களில் ஒன்று இந்த "மெஹே தகா தாரா"

Saturday, October 29, 2011

போஸ்ட்மென் இன் தி மௌண்டைன்ஸ் (2002)


வாழ்கையின் போதிய நாட்கள் முழுக்க தபால்காறராக வேலைபார்த்த தந்தை, ஒய்வு பெற வேண்டிய கட்டாயத்தால் தன் மகனிடம் அந்த வேலையே தொடருமாறு கேட்கிறார். அதுவரை தன் மனம்போல் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்த மகன் திடீரென்று வேலை செய்ய சொல்லி தந்தை வேண்டுவதால் வேண்டா வெறுப்பாக ஒப்புகொள்கிறான். பக்கத்து மலைகளில் வாழும் மக்களுக்கு தபால்களை சேர்க்க வேண்டும். மகனுக்கு பழக்கமற்ற வேலையாக இருப்பதால் தந்தை முதல்நாள் மகனுடன் துணைக்கு வருகிறார். தான் பிறந்தது முதல் அதுவரை தந்தை செய்யும் வேலை எப்படிப்பட்டது என்று தெரிந்திராத மகன் அதன் வலியை முதல் நாளே உணருகிறான். கரடுமுரடான மலைப்பாதைகளில் நடந்து செல்லவேண்டும். இத்தனை வருடமாக தந்தை இப்பாதைகளை தான் கடந்து சென்றாரா என்று நினைக்கும் மகனுக்கு தந்தை மேல் பரிதாபம் ஏற்படுகிறது. தந்தை இத்தனை வருடமாக பட்ட வலியை தான் உணராமல் இருந்ததை நினைத்து மகனுக்கு அவன் மேல் கோபம் வருகிறது. ஆனால் இத்தனை ரணமான வேலையே தந்தை செய்தாலும், அவர் தபால்களை கொண்டுசேர்க்கும் கிராமத்தில் வாழும் மக்கள் தந்தை மீது வைத்திருக்கும் மரியாதையை கண்டு வியக்கிறான். அவரை ஒரு நண்பராக, தந்தையாக, மகனாக கருதி அந்தந்த வயது மக்கள் பழகுவதை கண்டு மகனுக்கு தந்தையின் மதிப்பு புரிகிறது. வெளிக்காட்ட முடியாத ஒரு அன்பும், மரியாதையும் தந்தை மேல் வருகிறது. இப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதர் இத்தனை வருடமாக தன்னை வருத்திக்கொண்டு குடும்பத்திற்காக உழைத்ததால் இனி வீட்டில் ஒய்வெடுத்து தாயுடன் இனி வரும் நாட்களை நிம்மதியாக வாழவேண்டும் என்பதை உணரும் மகன் முழுமனதுடன் தந்தையின் பணியை தொடருவதாக படம் முடிகிறது.

தந்தை மீது அன்புள்ள எவர் இந்த படத்தை பார்த்தாலும் கண்டிப்பாக அவர்களை அறியாமல் ஒரு துளி கண்ணீராவது விடுவர். தன் தந்தை தனக்காக எப்படி உழைக்கிறார் என்பதை உணர்வர். அத்தனை உணர்வுபூர்வமான சீன படம். இசையும், பனிபடர்ந்த மலைசார்ந்த சூழலும் படத்தை ஒரு மென்மையான உணர்வோடு கொண்டுசெல்கிறது. ஜியாங்கி ஹுவா(Jianqi Huo) என்ற சீன இயக்குனர் இந்த உணர்வுபூர்வமான தந்தை காவியத்தை இயக்கியுள்ளார்.

Tuesday, October 4, 2011

சைத்தான் (ஹிந்தி - 2011)


சமீபத்தில் ஹிந்தியில் வெளியான "சைத்தான்" மனிதர்களின் ஆழ்மனநிலையை மையமாக கொண்ட திகில் திரைப்படம். இறந்து போன அம்மாவின் நினைவால் ஏங்குகிறாள் அம்ரிதா. அதுவே அவளின் தந்தைமேலும், தந்தை இரண்டாவதாக திருமணம் செய்துகொண்ட சித்தியின் மீதும் அவளுக்கு வெறுப்பை உண்டாகுகிறது. எதற்சையாக சந்திக்கும் நண்பர்களான நான்குபேருடன்(3 ஆண்கள், 1 பெண்) இவளும் இணைகிறாள். ஏற்கனவே அந்த நான்குபேரும் குடி, கும்மாளம், போதைசுகம் போன்றவற்றிற்கு அடிமையானவர்கள். அவர்களின் நட்பு வட்டாரம் அம்ரிதாவுக்கு பிடித்துப்போகிறது. இவளும் அவர்களின் பழக்கங்களுக்கு அடிமையாகிறாள். இப்படியிருக்க ஒரு நாள், போதையின் உச்சத்தில் இவர்களுடன் காரை ஓட்டி செல்லும் நண்பன் கட்டுபாடின்றி ரோட்டோரத்தில் நடந்து சென்ற இருவர் மீது காரை ஏற்றி கொன்றுவிடுகிறான். போலீசுக்கும் தெரியவர ஒரு தப்பை மறைக்க இவர்கள் மென்மேலும் செய்யும் தப்புகளால் இவர்களை உடனடியாக பிடிக்கவேண்டும் என்று போலீஸ் கட்டங்கட்டி துரத்துகிறார்கள். கடைசியில் இந்த ஐவரின் ஆழ்மனதில் இருக்கும் சைத்தான் வெளிவந்து இவர்களுக்கான முடிவை தேடித்தருகிறது. ஒளிப்பதிவு, படத்தொகுப்பு மற்றும் இசை படத்தின் அசைக்க முடியாத பலம். பிரபல இயக்குனர் அனுராக் காஷ்யப்(Anurag Kashyap) தயாரிக்க, அறிமுக இயக்குனர் பெஜோய் நம்பியார்(Bejoy Nambiar) (இயக்குனர் மணிரத்னத்திடம் உதவி இயக்குனராக பணியாற்றியவர்) இந்த படத்தை இயக்கியுள்ளார். படத்தின் விறுவிறுப்பும், கதாபாத்திரங்களின் வேறுபாடும் படத்தை தனித்து காட்டுகிறது. சினிமா ரசிகர்கள் கண்டிப்பாக பார்க்கவேண்டிய படம்.

Monday, October 3, 2011

காமோஷ் பாணி (2003)


ஒரு அமைதியான அதே சமயம் அச்சமூட்டுகிற ஒரு பாகிஸ்தானிய கதை இந்த "காமோஷ் பாணி". பாகிஸ்தானின் ஒரு கிராமத்தில் தாயும் மகனும் வாழ்கின்றனர். மகன் அங்கிருக்கும் ஒரு முஸ்லிம் பெண்ணை காதலிக்கிறான். வாழ்கை அமைதியாக போய்க்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் அவன் நண்பர்கள் மூலம் புரட்சிப்படையில் அயிக்கியமாகி அவர்களின் கொள்கைகளினாலும் கோட்பாடுகளினாலும் சாதி வேறுபாடு, உயர்ந்தவர் யார், தாழ்தவர் யார் என்று அவர்கள் எடுத்துரைக்கும் வேறுபாட்டால் மாற்றம் அடைகிறான். அந்த மாற்றத்தின் விழைவாக வேற்று சாதியை விரட்ட அந்த புரட்சிப்படையுடன் கைக்கொற்கிறான். அந்த படையும் அவர்களின் கொள்கையும் இவனுக்கு தன் தாய், காதலியை விட மதிப்புமிக்கதாக மனதில் வலுக்கிறது. ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் தன் தாயை பற்றி அவனுக்கு சிறுவயதிலிருந்து தெரியாத ஒரு ரகசியம் இவனுக்கு தெரிய வருகிறது. அந்த ரகசியம் அவன் எதை எதிர்த்து புரட்சி செய்கிறானோ அதாகவே இருக்கிறது. இதனால் கொள்கையா, குடும்பமா என்ற இரண்டு முரண்களுக்குள் சிக்கிக்கொள்ளும் அவன் எதிர்கொள்ளும் திருப்பங்களும், இழப்புகளும் படத்தின் இறுதிக்கட்டம். படத்தில் சிறப்பம்சம் என்னவென்றால், இரண்டு சாதிகளும், சாதியர்களையும் படம் சித்தரித்தாலும், நம்மால் ஒரு சாதியை போற்றவோ இன்னொரு சாதியை தூற்றவோ தோனாது. அவ்வகையில் இரண்டையும் அதுஅதன் பாணியில் நியாயப்படுத்தியிருப்பார் இயக்குனர்.

அறிமுக பெண் இயக்குனர் சபிஹா சுமார்(Sabiha Sumar) 1979ல் பாகிஸ்தானில் நடந்த சாதி வேறுபாட்டு பிரச்சனையை மையப்படுத்தி இந்த படத்தை எழுதி இயக்கியிருக்கிறார்.

இத்திரைப்படம் சிறந்த இயக்கம், சிறந்த நடிகை, சிறந்த படம் ஆகிய பிரிவின் கீழ் பல விருதுகளை சர்வதேச திரைப்பட விழாக்களில் வென்று பாரட்டுகளை பெற்றுள்ளது.

Tuesday, September 20, 2011

ரன் லோலா ரன் (1998)


ஒரு ரெயிலையோ, பேருந்தையோ நிமிட இடைவெளியில் தவறவிட்டால் "அடடா.. ஒரு நிமிஷம் முன்னாடி வந்திருந்தா பிடிச்சிருக்கலாமே" என்று மனதில் தோன்றும். அதே சமயம் பேருந்தை பிடித்திருந்தால் இந்நேரம் எங்கு சென்று கொண்டிருப்போம் என்றும் ஒரு கற்பனை நம்முள் ஓடும். இந்த ஜேர்மன் திரைப்படமும் அதுபோன்ற ஒரு 20நிமிட சூழ்நிழையில் ஏற்படும் கணநேர இடைவெளியின் மாற்றங்களை மூன்று விதமாக வேறுபடுத்தி காட்டுகிறது. குறிப்பிட்ட நேரத்தில் கொண்டுசேர்க்க வேண்டிய பணத்தை உள்ளூர் ரெயிலில் வரும்போது தவற விடுகிறான் காதலன். வேறு வழியின்றி காதலியிடம் தனக்கு உதவுமாறு கேட்கிறான். அதுவும் 20நிமிடத்தில். இல்லையெனில் பக்கத்தில் இருக்கும் பல்பொருள் அங்காடிக்குள் நுழைந்து கொள்ளையடிப்பதுதான் அவனது ஒரே வழி என்று கூறுகிறான். பிரச்சனையை பெரிதாக்க கூடாதென்றும், காதலனின் உயிருக்கு ஆபத்து வந்துவிட கூடாதென்றும் எண்ணி முயற்சியில் இறங்குகிறாள் காதலி. அவள் எடுக்கும் முயற்சிகள் அனைத்தும் 20நிமிடத்திற்குள் நடக்கிறது. ஆனால் ஒரு 20நிமிடம் அல்ல மூன்று 20நிமிடங்கள். 20 நிமிடத்தில் அவள் எடுக்கும் முயற்சிகள் மிக மெதுவாக(Dead Slow), மெதுவாக(Slow), விரைவாக(Fast) என்று மூன்று விதங்களில் கணநேர இடைவெளியின் மாற்றங்களை துல்லியமாக வேறுபடுத்துகிறது திரைக்கதையும், படத்தொகுப்பும். அதற்கு தகுந்தாற்போல் இசையும் ஒவ்வொரு நொடியின் தாமதத்தையும், அதன் விறுவிறுப்பையும் பார்க்கும் நம்மக்குள்ளும் ஏற்படுத்துகிறது. நாம் 1மணி21நிமிடங்கள் படத்தை பார்த்தாலும் அது வெறும் 20 நிமிடம்தான் என்பதை உறுதி செய்துகொள்வதில் எந்த மறுப்பும் இல்லை. டாம் டிக்வேர்(Tom Tykwer) இந்த புதிர் போடும் ஜேர்மன் படத்தை எழுதி இயக்கியுள்ளார்.

Sunday, September 18, 2011

அலாமார் (2009)


இந்த படம் ஒரு தாய், மகனின் பாசமாக ஆரம்பமாகி கடல் ஆழம் சார்ந்த பயணமாக தொடர்ந்து பிறகு தந்தை மகனின் பிரியா விடையாக முடிகிறது. பிரிந்த ஒரு கணவன் மனைவி தங்களது பாசத்தை தங்கள் ஒரே ஒரு மகன் மேல் பொதுவாக பொழிகிறார்கள். மகன் விடுமுறை நாளை கழிக்க கடலில் மீன்பிடி தொழிலில் இருக்கும் அப்பாவிடம் அனுப்பிவைக்கிறாள் அம்மா. அப்பாவுடன் விடுமுறை நாட்களை கழிக்கும் மகன் பல புதுமையான கடல் அனுபவங்களை பெறுகிறான். பல வகையான மீன்கள், கடல் இனங்களை காண்கிறான். அவன் எதிர்பார்க்காத பலவித அனுபவங்கள் அவன் தந்தையுடன் இருக்கும்போது கிடைக்கிறது. பிறகு விடுமுறை முடியும்போது தந்தைக்கு விடை கொடுத்து விட்டு தாயுடன் பழைய வாழ்கையை தொடர செல்லுவதாக படம் முடிகிறது. கதை என்று குறிப்பிட்டு சொல்லுமளவிற்கு ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் கடலில் தந்தையும் மகனும் பயணம் செய்யும்போது நாமும் அவர்களுடன் செல்வது போன்ற ஒரு உணர்வு தோன்றுகிறது. தந்தையும் மகனும் பிரியும் இடத்தில் நமக்கும் ஒரு பாரமான உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது இந்த அழகான அமைதியான ஸ்பானிஷ் திரைப்படம்.

பெட்ரோ கொன்சாலெஸ் ரூபியோ(Pedro González-Rubio) என்ற மெக்ஸிகன் இயக்குனர் இந்த படத்தை இயக்கியுள்ளார். பல சர்வதேச திரைப்பட விழாக்களில் சிறந்த படம், இயக்குனருக்கான விருதுகளையும் பாராட்டுகளையும் பெற்றுள்ளது இந்த ஸ்பானிஷ் திரைப்படம்.

Saturday, September 17, 2011

ஒசாமா (2003)


அப்போது ஆப்கானிஸ்தான் தாலிபானிடம் அடிமை பட்டிருந்தது. தாலிபானியர்கள் போடும் விதிகளையும் விதிமுறைகளையும் ஆப்கான் மக்கள் கடைபிடிக்க வேண்டும் என்பதில் கண்டிப்பாக இருந்தனர். குறிப்பாக ஆண் துணை இல்லாத பெண்கள் மீது நடவடிக்கை அதிகமாகவே இருக்கிறது. அவர்கள் வேலை செய்து சம்பாதிக்க அனுமதி இல்லை. இப்படியிருக்க அங்கு ஒரு குடும்பத்தில் பாட்டி, அம்மா மற்றும் ஒரு 13வயது சிறுமி வாழ்கின்றனர். தாத்தாவும், அப்பாவும் முன்நிகழ்ந்த ஆப்கான் போரில் இறந்ததனால் இவர்கள் இப்போது தனிமை நிலையில் வாழ்கின்றனர். அம்மா தன்னால் முடிந்த வரை வெளியில் வேலை செய்து பணம் ஈட்டுகிறாள். ஆனால் தாளிபானியர்களின் கொடுமைக்கு பயந்தே அவளால் வேளைக்கு செல்லமுடியவில்லை. பிறகு பாட்டியின் யோசனையின் பேரில் ஒரு ஏமாற்று வேளையில் துணிந்து இறங்குகிறாள் அம்மா. தன் 13வயது மகளுக்கு ஆண் வேடமிட்டு பக்கத்து தெருவில் இருக்கும் ஒரு தேனீர் விடுதியில் வேலைக்கு சேர்த்து விடுகிறாள். பார்க்க ஆண் போலவே தோற்றமளித்தாலும் இது தாலிபானியர்களுக்கு தெரிந்தால் விளைவு அந்த சிறுமிக்கு பெரும் ஆபத்தாக நேரும். இருந்தாலும் கடவுள் மீது பாரத்தை போட்டுவிட்டு மகளை அனுப்பிவிடுகிறாள். ஆனால் சிறுவர்கள் கட்டாயம் பள்ளிக்கு செல்லவேண்டும் என்ற விதிமுறையின்படி "ஒசாமா" என்ற பெயரில் அவள் மற்ற சிறுவர்களோடு சிறுவர்களாய் பள்ளிக்கு அனுப்பி வைக்கப்படுகிறாள். ஆனால் பெண்ணாக தன்னால் ஆண் சிறுவர்கள் செய்யும் அனைத்தையும் செய்ய முடியவில்லை. இது அங்கிருப்பவர்களுக்கு சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகிறது. பிறகு இவள் ஆண்வேடமிட்ட பெண் என்பதும் தெரியவருகிறது. இதனால் அவள் பெண் என்பதையும் மறுத்து தாலிபாநியர்களால் தண்டிக்கபட்டு ஒரு கோரமான நிலைக்கு தள்ளபடுவதாக படம் முடிகிறது. இஸ்லாமிய நாடுகளில் ஆணாதிக்கமும் அடிமைத்தனமும் பெண்களை எந்த நிலைக்கு உள்ளாகுகிறது என்பதை யதார்த்தமாக, அதே சமயம் பகிரங்கமான உண்மையாக போட்டு உடைக்கிறது இந்த படம். ஒரு பெண்ணின் நிலைமையை மேம்படுத்தி காட்டினாலும் அங்கிருக்கும் பெண்கள் அனைவருக்கும் என்றோ ஒரு நாள் இது நேரும் இன்பதை உணர்த்துகிறது.

சித்திக் பர்மாக்(Siddiq Barmak) இந்த படத்தை எழுதி இயக்கியுள்ளார். 2004ன் சிறந்த வெளிநாட்டு படத்திற்காக கோல்டன் க்ளோப் விருதையும், 2003ல் கேன்ஸ் திரைப்பட விழாவில் கோல்டன் கேமரா விருதையும், இன்னும் பல சர்வதேச திரைப்பட விழாக்களில் பாராட்டையும் விருதுகளையும் வென்றுள்ளது இந்த ஆப்கான் திரைப்படம்.

Wednesday, September 14, 2011

தி எலைட் ஸ்குவாட்(2007)


ஆஸ்திரேலியாவில் உள்ள ரியோ எனும் நகரத்தில் வெறித்தனமான போதைக்கு அடிமையான ஒரு கும்பல் இருக்கிறது. துப்பாக்கி சத்தம், ரத்த கரை, கொலை, கொள்ளை என்பது சர்வ சாதாரணம். அங்குள்ள பாவப்பட்ட மக்களை இந்த கும்பலிடமிருந்து காப்பாற்ற ஒரு காவலர் குழு. மக்களை காப்பதை தவிர அந்த கொலைகார கும்பலிடம் எந்த விதத்திலும் இந்த குழுவுக்கு உரசல் இல்லை. சண்டையோ, உரசலோ இல்லாத போதும் இந்த கும்பலின் கொட்டத்தை அடக்க வேண்டும் என்று கோபத்துடன் அமைதியாக காத்து கொண்டிருக்கிறது காவலர் குழு. ஆனால் இவர்களின் பலத்தை பற்றி புரியாமலும், சற்றும் எதிர்பாராமலும் இவர்களை சீண்டி பார்கிறது அந்த கும்பல். கனியாக கிடைத்த வாய்ப்பை நழுவ விடாமல் அந்த கும்பலின் கொட்டத்தை அடக்க அதிரடியாக களத்தில் இறங்குகிறது காவலர் குழு. வெற்றியும் காண்கிறது. பிறகு ஓய்வில்லாமல் அடுத்த கட்ட பாதுகாப்புக்கும், மோதலுக்கும் தயாராகிறது இந்த காவலர் குழு. "சிட்டி ஆப் காட்" படத்தின் கதாசிரியரின் மற்றொரு அதிரடியான, அதே சமயத்தில் உணர்வு பூர்வமான காவலர்கள் பற்றிய படம்.

Tuesday, September 13, 2011

தி ரன்னர் (1990)


இந்த படத்தை பார்க்கும் பொழுது நான் ஒரு திரைப்படத்தை பார்க்கிறேன் என்ற உணர்வு ஆரம்பம் முதல் கடைசி வரை இல்லை. அத்தனை யதார்த்தமாக ஒரு அனாதை சிறுவனின் அன்றாட வாழ்க்கையை பதிவு செய்துள்ளது இந்த ஈரானிய படம். கதையின் நாயகனாக நடித்திருக்கும் சிறுவன் கதாபாத்திரமாக வாழ்ந்திருக்கிறான் என்று சொல்லலாம். அத்தனை உண்மையான நடிப்பு. நம்மூரில் எடுக்கும் சில படங்களுக்கு அத்தனை செலவு செய்து வெறும் நாடகத்தனமான நடிப்பை படமாக்கி நமக்கு காட்டும்பொழுது இது போன்ற சில அரிதான உலக படங்களின் மதிப்பு நமக்கு புரிகிறது. படத்தின் முடிவு அந்த சிறுவனின் வாழ்கைக்கு ஒரு நல்ல வழியை வகுப்பதாகவோ, அல்லது அவனின் வறுமைக்கு ஒரு தீர்வு கிடைப்பதாகவோ இல்லை. ஆனால் அந்த வாழ்கை வாழும்போதும் அவன் மனதளவில் ஒரு சிகரத்தை எட்டுவதாக கட்டப்பட்டு அந்த கதாபாத்திரத்துக்கும், படம் பார்பவர்களுக்கும் ஒரு திருப்தி ஏற்படுத்தும் விதமாக நிறைவடைகிறது. ஈரானிய இயக்குனரான அமீர் நடேரி இந்த 1 ½ மணி நேர வாழ்கையை பதிவு செய்துள்ளார். கண்டுபிடிப்பதற்கு மிக மிகவும் அரிதான ஒரு படம் இது.

தி ஸாங் ஆப் ஸ்பேரோஸ் (2008)


"சில்றன் ஆப் ஹெவான்(Children of Heaven)" படத்திற்காக 1999ல் ஆஸ்கார்க்கு பரிந்துரைக்க பட்ட ஈரானிய இயக்குனர் மஜீத் மஜீதி(Majid Majidi) 2008ல் எடுத்த மற்றொரு படைப்பு "தி ஸாங் ஆப் ஸ்பேரோஸ்(The Song of Sparrows". ஒரு ஏழை குடும்ப தலைவனின் குடும்பத்தை காக்க ஒவ்வொரு நாளும் படும் போராட்டமே "தி ஸாங் ஆப் ஸ்பேரோஸ்". நெருப்பு கோழி பண்ணையில் வேலை பார்க்கும் அவன், ஒரு கோழியை கூண்டிலிருந்து தப்ப விட்டதனால் வேலையிலிருந்து வெளியேற்ற படுகிறான். அந்த நேரத்தில், காது கேட்காத தன் மகளின் காதில் மாட்டும் கருவி பழுதானதால் அதை செரி செய்ய பணம் கொஞ்சம் தேவை படுகிறது. வேறு வேலை தேடி அலையும் அவனுக்கு, அதிர்ஷ்டவசமாக அவன் மோட்டார் சைக்கிளை "டாக்ஸி"யாக ஓட்டும் வேலை கிடைக்கிறது. இன்னொருபுறம் ஒரு பெரிய கட்டடத்தின் வெளியில் கிடக்கும் தேவையற்ற தட்டு முட்டு சாமான்களை வீட்டிற்கு எடுத்து வந்து அதை பழுதுபார்த்து விற்கிறான். இன்னும் சிறிய சிறிய பல வேலைகளை பார்த்து பணத்தை சிறுக சிறுக சேமித்து குடும்பத்தை நடத்துகிறான். இப்படியாக அவன் வாழ்வில் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனை, நம்பிக்கை, போட்டிகளை மிக யதார்த்தமாக் பதிவு செய்கிறது இந்த படம். பிழைத்தே ஆக வேண்டும் என்ற நிலை வரும்போது மனிதன் எப்பேர்பட்ட முயற்சியும் எடுப்பான் என்பதை வார்த்தைகளை விட காட்சிகளின் வாயிலாகவே சொல்லியிருக்கிறார் மஜீத் மஜிதி. கதாபாத்திரங்கள் அனைத்தும் அத்தனை யதார்த்தமாக பிரதிபலிக்கிறது. ஒளிப்பதிவு கதைக்கு ஏற்றதுபோல் ஈரானின் வறண்ட சூழலை காட்சிபடுத்துகிறது. குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டுமென்றால் ஒரு நீல நிற கதைவை கருப்பான வலைநிலத்தை கடந்து எடுத்து செல்லும் காட்சி மிக அழகானது. வீட்டில் மூடப்பட்ட ஜன்னல்களால் வெளியே செல்ல முடியாத குருவியை திறந்து வெளியே விடுவிக்கும் காட்சியில் மனித மனம் சோகம், கவலை என்ற கூண்டுக்குள் அடங்கிவிட கூடாது என்பதை வசனங்கள் இல்லாமல் விவரித்து இருக்கும் இறுதி காட்சி மஜீத் மஜிதியின் படைப்பு திறனை நமக்கு பிரதிபலிக்கும்.

பெர்லின் திரைப்பட விழா, fajr திரைப்பட விழா உள்ளிட்ட பல திரைப்பட விழாக்களில் சிறந்த படம், சிறந்த இயக்கம், சிறந்த நடிகர் விருதுகளை பெற்றுள்ளது.

Thursday, September 8, 2011

ரசனை மாற்றம்!


இது என் சொந்தக் கட்டுரை அல்ல. ஒளிப்பதிவாளர் திரு. செழியன் ஆனந்த விகடனில் எழுதிய உலக சினிமா தொடர், புத்தகமாக விகடன் பிரசுரம் வெளியிட்டது. உலகின் வெவ்வேறு நாடுகளில் எடுக்கப்படும் படங்களில் சிறந்த படங்களை தேர்ந்தெடுத்து அதனை எழுத்துனடையாக விவரித்து அதில் எழுதியுள்ளார். ஒவ்வொரு பதிப்பிலும் 30 படங்களாக முதல் மற்றும் இரண்டாம் பதிப்பு 2010லும், இப்போது மூன்றாம் பதிப்பு 2011லும் வெளியாகி உள்ளது. உலக சினிமாக்களில் என் பார்வை திரும்பியது அந்த புத்தகங்களின் வாயிலால்தான். திரைப்படங்கள் மீது ஒரு தேர்ந்த ரசனை எனக்கு வருவதற்கும் இந்த புத்தகங்கள்தான் வழிவகுத்தன. அதற்கு செழியன் அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் வகையில் அந்த புத்தகத்தில் அவர் "ரசனை மாற்றம்" என்ற தலைப்பின் கீழ் எழுதிய முன்னுரை பகுதியை இங்கே எழுதியுள்ளேன். இதை படிப்பவர்களுக்கு இந்த முன்னுரையே உலக சினிமாவின் மதிப்பை உணர்த்தும் என்றும், அதன் வாயிலாக அவர்களின் ரசனை மாறும் என்ற நம்பிக்கையோடும் எழுதுகிறேன்.

"ஒரு நல்ல திரைப்படத்தை நாம் ஏன் பார்க்க வேண்டும்?
திரைப்படம் என்பது, வெறும் பொழுதுபோக்கு சாதனம் மட்டும் அல்ல. அது நம்மை சிரிக்கவைக்கிற, அழவைக்கிற, சிந்திக்கவைக்கிற, உணர்வுகளை மிக நெருக்கமாக பரிமாறிக்கொள்கிற வலிமையான தொடர்பு சாதனமாகவும் இருக்கிறது. ஆனால், நாம் பார்க்கிற திரைப்படங்கள் என்ன விதமான உணர்வுகளுடன் நம்மை தொடர்புகொள்கின்றன?

குடும்பத்துடன் உணவுவிடுதிக்கு செல்கிறோம். அங்கு இருக்கும் எல்லா உணவையும் குழந்தைகளுக்கு நாம் அனுமதிப்பதில்லை. 'அவர்களுக்கு ஏற்றது எது?' என்பது நமக்கு முதலில் தெரியும் என்பதால், அங்கு தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.
ஒரு திரையரங்கத்துக்கு செல்கிறோம். அங்கு நடப்பது என்ன படம்? என்ன கதை?. திரையில் நடக்கிற வன்முறையையும், வயதுக்கு மீறிய காட்சிகளையும் குழந்தைகளுடன் பார்க்கிறோம். திரையரங்கை நாம் தவிர்த்தாலும் தொலைக்காட்சி இருக்கிறது. இணையம் இருக்கிறது. தவிர்க்கமுடியாமல், காட்சிகளாக நம்மைச்சுற்றி நிகழும் இந்த சாதனங்களில்
இருந்து தேவையானதை, சிறந்ததை நாம் தேர்வு செய்வது எப்படி?

சுற்றுச்சூழல் மாசு அடைவது குறித்து உணர துவங்கியிருக்கிற நாம், தினமும் காட்சி ரீதியாக மனதுக்குள் படித்துகொண்டிருக்கும் மாசு குறித்த விழிப்புணர்வை அடைந்து இருக்கிறோமா? தவறுதலாக நாம் எடுத்துக்கொள்ளும் மோசமான ஓர் உணவு, அதிகபட்சம் இரண்டு நாளுக்கு நமக்கு தொந்தரவாக இருக்கலாம். ஆனால், வெறும் பொழுதுபோக்குதானே என்று நினைத்து தொடர்ச்சியாக நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் தவறான திரைப்படங்கள், தொலைக்காட்சித் தொடர்கள், மெது விஷம்(slow poison) போல முழு வாழ்க்கைக்குமான நம் இயல்பையே மாற்ற துவங்குகின்றன.

'இருட்டைப் பற்றி புலம்புவதைவிட ஒரு விளக்கை ஏற்றி வையுங்கள்' என்றொரு பழமொழி இருக்கிறது. தவறான படங்களை பற்றி வருந்துவதைவிட நல்ல படங்களை அறிமுகப்படுத்துவதே சிறந்தது. அந்த வகையில் உலகெங்கும் எடுக்கப்பட்ட நல்ல படங்களை தேடிப் பார்பதன் மூலம் மோசமான திரைப்படத்தை மட்டுமல்ல, நல்லவை என்ற போர்வையில் இருக்கும் போலிகளையும் நாம் அடையாளம் காணமுடியும். அதற்கு ஒரே வழி உலகின் சிறந்த படங்களை தேர்ந்தெடுத்துப் பார்பதுதான். அதன்மூலம் குடும்பத்திலும் நம் நண்பர்கள் மத்தியிலும் ஒரு மாற்று ரசனையை ஏற்படுத்த முடியும்.

சூழல் மாசுபடுவதை தடுக்க, மரம் வளர்ப்பது எவ்வளவு அவசியமோ அதுபோல, காட்சி ரீதியாக மாசுபடுவதை தடுக்க, குறைந்தது இருபது சிறந்த உலகப்படங்களையவது நாம் பார்த்திருக்க வேண்டும். எளிமையான திரைப்பட நூலகத்தை வீட்டில் அமைப்பதன் மூலம், குழந்தை பருவத்திலேயே நல்ல திரைப்படங்களை அறிமுகம் செய்துவைக்க வேண்டும். ஊருக்கொரு திரைப்பட சங்கத்தை ஏற்படுத்தலாம். திருமணங்களில், விழாக்களில் சிறந்த படங்களின் குறுந்தகடுகளை பரிசளிக்கலாம்.

'உணவு பழக்கத்திலிருந்து ஒழுக்க விதிகள் வரை எது சிறந்தது?' என்று கற்றுத்தருகிறது நமது கலாசாரம். ஆனால், அந்த கலாசாரத்தையே பாதிக்கிற திரைப்படத்தில் எது சிறந்தது என்று நாம் கற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பது எவ்வளவு ஆபத்தானது! அந்த வகையில் சிறந்த படங்களை அறிமுகப்படுத்தும் வழியாக, ரசனை மாற்றத்தை துவக்கிவைக்க இந்த நூல் உதவும் என்று நான் நம்புகிறேன். - அன்புடன் செழியன்."

Tuesday, July 19, 2011

நந்தலாலா - கல்லடி பட்ட மரம்

சமீபத்தில் வெளியான தெய்வதிருமகள் படத்தை முதல் நாளே சென்று பார்த்தேன். படம் வெளியாவதற்கு முன்பே அது "ஐ யம் சாம்"(i am sam) என்ற ஆங்கில படத்தின் தழுவல் என்று தெரிந்துவிட்டது. படத்தை பார்க்கும்போதும் அது தெரிந்தது. நடிப்பு முதற்கொண்டு ஐ யம் சாம்மிலிருந்து தழுவபட்டாலும் விக்ரமின் நடிப்பு எனக்கு பிடித்தது. தமிழ் படத்திற்கான சில மாற்றங்களும், நாடகத்தனமும் தென்பட்டாலும் கதையின் கரு ஒன்றே என்பது அப்பட்டமாக தென்பட்டது. ஆனால் படத்திற்கு அமோக வரவேற்பு. வயிறு குலுங்க சிரித்தும், இறுதிகாட்சியில் அழுதும் ரசிகர்கள் படத்தை பார்த்ததை திரையரங்கில் காண முடிந்தது. அப்போது தான் ஒரு பிரபல, திறமையான, ரசிகர்களின் ஆதரவு இருக்கும் நடிகனை வைத்து எந்த மொழி படத்தை தழுவி தமிழில் எடுத்தாலும் படம் வெற்றி தான் என்று எனக்கு புரிந்தது...

இதை ஏன் இப்போது சொல்கிறேன் என்றால், கடந்த வருடம் ஒரு படம் வெளியாகி 14நாட்களில் தமிழ்நாட்டில் அத்தனை திரையரங்கிலும் இருந்து அவசரமாக வெளியேற்றப்பட்டது. இன்றுவரை ப்படி ஒரு படம் வந்ததாகவும் அதில் நடித்தது படத்தின் இயக்குனர் என்பதும் பல பேருக்கு தெரியாது என்பது கொடுமையான விஷயம். அந்த படத்தின் பெயர் "நந்தலாலா". படம் வெளியாவதற்கு முன்பே அது ஜப்பானிய படமான "கிகுஜிரோ" என்ற படத்தின் தழுவல் என கூறப்பட்டது. அப்போது ஆரம்பமானது படம் வெளியாகி அது திரையரங்கில் இருந்து வெளியேறும் வரை அதே புராணம். "அது காப்பி அடிச்ச படம் யா.. ஹீரோ வேற பாக்க நல்லவே இல்ல", "இவங்களுக்கெல்லாம் காப்பி அடிக்றத தவிர ஒன்னுமே தெரியாது" என்று இன்னும் பல பழந்தின்னு கொட்டை போட்டவர்களின் கருத்துகள். ஆனால் எத்தனையோ படங்களுக்கு மத்தியில் இந்த படத்தை பார்க்க வேண்டும் என்று எனக்குள் ஒரு ஆர்வம். முதலில் "கிகுஜிரோ" டிவிடியை வாங்கி பார்த்தேன். ஒரு அமைதியான அழகான நடைபயணம் தான் படம். ரசித்து பார்த்தேன். இந்த படத்தின் தழுவல் தான் நந்தலாலா என்று கூறபட்டாலும், நந்தலாலாவில் விஷயம் கொஞ்சம் நிறைய இருக்கும் என்று கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கை. அது ஏன்...? காரணம் அந்த படத்தின் இயக்குனர் மிஷ்கின்.

இயக்குனர் மிஷ்கின் தமிழில் தனியாக தெரியும் ஒரு படைப்பாளி. இவரின் முதல் படமான சித்திரம் பேசுதடி வெளிவரும்போது, நான் பள்ளிபடிப்பு முடித்திருந்தேன். வெட்டியாக இருந்ததால் என்னென்ன படங்களுக்கு எப்படி வரவேற்பு கிடைக்கிறது என்று செய்திதாள்களில் போஸ்டர்களை பார்த்து கணித்து வந்தேன். அப்போது பெரிய படங்களுக்கு மத்தியில் அமைதியாக வெளியான இப்படம் நாட்கள் செல்ல செல்ல பிரபலமானது. ஒரு பக்கம் அந்த படத்தில் வந்த "வாளமீனுக்கும் வேலங்கமீனுகும்" என்ற பாடல் மட்டும் பிரபலமாக, இன்னொரு பக்கம் பிரபல இயக்குனர்கள் படத்தை பாராட்டி வந்ததும் தெரிய வந்தது. இயக்குனர் சிகரம் கே. பாலச்சந்தர் மிஷ்கினுக்கு ஒரு பாராட்டு கடிதம் எழுதியது படத்தின் போஸ்டரில் வந்ததை பார்த்தேன். "முதல் படத்துக்கு இப்படி ஒரு வரவேற்பா, அப்போ படத்த பாத்தே ஆகணுமே" என்று ஆர்வம் அதிகரிக்க, உடனே சென்று படத்தை பார்த்தேன். ஒரு காதல் கதை என்ற போதும் திரைக்கதையும், கதாபத்திரங்களும் கச்சிதமாக கையாண்டிருந்ததை பார்த்து வியந்தேன். முதல் படத்தில் இத்தனை மெனக்கெடும் ஒரு இயக்குனர் என்ற விதத்தில் அப்போதே மிஷ்கின் மீது எனக்கு ஒரு தனி மரியாதை வந்துவிட்டது.

பின்பு
இவரின் இரண்டாவது படமான "அஞ்சாதே". நம்பிக்கையான இயக்குனரின் படம். எவரின் கருத்துக்கும் காத்திருக்காமல் படத்தை சென்று பார்த்தேன். முதல் படத்திற்கு நேர்மாறான விதம் . கதை, திரைக்கதை, ஒளிப்பதிவு, பாத்திர வடிவமைப்பு என்று அத்தனையிலும் அவ்வளவு தெளிவு. ஒரு வார்த்தை சொல்லிவிட்டு போகும் கதாபாத்திரம் என்றாலும் அது மனதில் நிற்கும் விதத்தில் கையாண்டிருப்பது ஆச்சர்யத்தை ஏற்படுத்தியது. குறிப்பாக ஒரு காட்சியில் ரோட்டில் அடிபட்டு கிடப்பவனை காப்பாற்ற நாயகன் உதவி தேடி பதறும் பொது, ஒரு பூ விற்கும் பாட்டி உதவி செய்யும். "அட போ பா.. அவன் யார்னு கூட தெரியாது. செத்து போய்ட்டான்.அவன தாங்கி பிடிச்சேன். . அதுக்கு எதுக்கு பா காசு. அந்த ஆளு சொல்றதுக்கெல்லாம் கவலை படாத..அவன் போலீஸ் இல்ல நீ தான் போலீஸ்" என்று சொல்லி, ரோட்டில் இறந்தவனின் ரத்த கரை படிந்த இடத்தில பூ தூவி விட்டு செல்லும். யோசித்து பார்த்தால் அந்த பாட்டிக்கும் படத்திற்கும் சம்பந்தம் இல்லை. திரைக்கதை போகிற போக்கில் அந்த கதாபாத்திரத்தை திணிக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. னால் ஒரு காட்சிக்கு வந்தாலும் அந்த பாத்திரத்திற்கான அழுத்தத்தையும், நிறைவையும் கொடுத்திருப்பார் இயக்குனர். திரையரங்கில் கைத்தட்டலும், விசில் சத்தமும் காதை கிழித்தது இன்னும் மறக்க முடியாத தருணம். தயா, குருவி, லோகு என்று அவ்வொரு பாத்திரப்படைப்பும் அச்சு அசல். குறிப்பாக முகத்தை காட்டாத ஒரு மொட்டை கதாபாத்திரம் என்னை மெய்சிளிர்கவைத்தது. ஒளிப்பதிவின் நுணுக்கத்தை சொல்லவேண்டுமென்றால், ஒரு காட்சியின் கிருபா தயாவை வீட்டிற்குள் தங்கவைக்கும் போது, அவனது தங்கை வருகிறாள். பதட்டத்தில் தயா இருக்கும் அறையை பூட்டிவிட்டு, தங்கை வந்து போனதும், மீண்டும் அறையை திறப்பான். இந்த காட்சி முழுவதும் கால்களின் அசைவுகளை மட்டுமே முற்படுத்தி காட்டபட்டிருக்கும். ஒரு மனிதன் பதட்டமடையும்போது அவனது கால்கள் எப்படி செயல்படுகின்றன என்று அதில் சித்தரிக்கபட்டிருகும். இதற்கு முன் தமிழில் எந்த இயக்குனரேனும் திரைக்கதையை இந்த விதத்தில் கையாண்டிருகிறாரா என்பது அசாத்தியம் தான்.

இவரின் மூன்றாவது படம் தான் "நந்தலாலா". நவம்பர் 27 (படம் வெளியான அடுத்த நாள்), எனது பிறந்த நாளன்று சென்று படத்தை பார்த்தேன். நான் மீண்டும் பிறந்தது போன்ற ஒரு உணர்வு. இந்த நிமிடம் வரை அந்த அனுபவத்தை மறக்க முடியவில்லை. தாயை தேடி செல்லும் இருவரின் பயணம். இசை பயணம் என்றும் கூட சொல்லலாம். ஏனென்றால் படம் முழுவதும் இளையராஜாவின் இசை நம்முடன் பயணம் செய்யும். இந்த படம் "கிகுஜிரோ"வை தழுவியது என்பதெல்லாம் என்னை பொறுத்தவரை மாற்று கருத்தானது. ஏனென்றால் இரண்டு பேரின் நடைப்பயணம் என்ற அந்த ஒற்றை வரியை தவிர எந்த விதத்திலும் இரண்டு படங்களையும் ஒப்பிட முடியாது. கதை, திரைக்கதை, கதாபாத்திரம் என்ற எந்த வகையிலும் இரண்டுக்கும் சம்பந்தம் இல்லை. இன்னும் சொல்லபோனால் கிகுஜிரோவை விட நந்தலாலாவில் சொல்லப்பட்ட விதமும் கருத்தாழமும் கொஞ்சம் அதிகம். நான் கவனித்த, ரசித்த சில இடங்கள் இங்கே.
1) மிஷ்கின் நடந்து போகும்போது கட்டிடத்தின் வெளியில் நிற்கும் ஒருவரிடம் "பசிக்குது" என்று கேட்பார். அதற்கு அவர் "பக்கத்து சந்துல கையேந்தி பவன் இருக்கு, போய் சாப்டு" என்பார். இருட்டாக இருப்பதால் அந்த குறுகிய சந்தை உற்று பார்த்துவிட்டு உள்ளே செல்லாமல் போய் விடுவார். சிறிது நேரம் அந்த இடத்திலேயே காட்சி நகராமல் இருக்கும். ஆனால் அதற்கான விடையை வேறொரு காட்சியில் கொடுத்திருப்பார். தன் தாயை மனநல காப்பகத்தில் சேர்த்துவிட்டு ஒரு இருட்டான குறிகிய சந்தில் நடந்து வெளியில் வந்ததும் வானத்தை உற்று பார்த்துவிட்டு செல்வார். தான் ஒரு மனநலம் பாதிகபட்டவனாக தாயின் மேல் கோபம் இருந்தபோது இருட்டின் மேல் பயம் இருந்தது. இப்போது தாயின் அன்பை உணர்ந்ததால் தனக்கு தெளிவு பிறந்தது என்பததை உணர்த்தும் விதத்தை அந்த காட்சி விவரிக்கும்.
2) தன் தாய் இருக்கும் வீட்டை நோக்கி கோபமாக செல்லும்போதும் ஒரு வீட்டின் வாயிற்கதவை பிடித்து தொங்கிவிட்டு பிறகு செல்வார். வீட்டிற்குள் சென்று "அவள வரசொல்லு..வெளிய வாடி..ஆஸ்பத்திரில எத்தன பேரு அடிச்சாங்க தெரியுமா டி..உன்ன அடிச்சா தெரியும்.." என்று சொல்லிகொண்டே சென்று ஓரத்தில் இருக்கும் ஒரு பெட்டிக்குள் இருந்து கூழாங்கற்களை எடுத்து அகி(சிறுவன்)யிடம் கொடுத்துவிட்டு செல்வார். அந்த கூழாங்கற்கள் அவர் சிறுவயதில் வீட்டில் இருந்த போது பெட்டிக்குள் போட்டு வைத்தது. மனதளவில் தன் பாலிய ஞாபகங்கள் இன்றும் இருப்பதை அந்த இடம் விவரிக்கும்.
3) ஒருமுறை வண்டியில் செல்கையில் அகியிடம் இருக்கும் தன் அம்மாவின் புகைப்படம் காற்றில் கைநழுவி ஒரு முள்வேலியில் சிக்கிக்கொள்ளும். அதை எடுக்கவேண்டும் என்று வண்டியை நிறுத்தி எடுக்கசொல்லி அழுவான். முடிவில் தன் தாய்க்கு இன்னொரு குடும்பம் இருப்பதை பார்த்து அதிர்ந்ததும் அவனை அறியாமல் அந்த புகைப்படம் காற்றில் கைநழுவி பறந்து அதே முள்வேலியில் சிக்கிக்கொள்ளும். தன் தாய் மீது வைத்திருந்த அன்பு அவனிடத்தில் இல்லாமல் போவதை அந்த இடம் வசனங்கள் இல்லாமல் இசையுடன் காட்சி வாயிலாக மட்டுமே விவரிக்கும்.
4) தாயன்பு என்ற ஒரு புள்ளியை சுற்றியே கதை நகர்வதால் அதில் வரும் பெரும்பாலான கதாபாத்திரங்களை தாயன்பும், தாயின் மேல் இருக்கும் கோபத்தையும் வெளிக்காட்டுவதாகவே சித்தரிக்கபட்டிருகும். குறிப்பாக சொன்னால், வீட்டிற்கு வெளியில் ஒரு குழந்தை அழுவதை பார்த்து அகி ஓடிச்சென்று பார்ப்பான். "உன் அம்மா எங்க பாப்பா" என்று கேட்கும் வேலையில் அந்த குழந்தையின் அம்மா வந்து "செல்லம்..அம்மா வந்துட்டேன்ல .. அழாத..அழகூடாது" என்று சொல்லி குழந்தையை தூக்கிகொண்டு செல்வாள். அப்போது, தன் அம்மா அவனுடன் இல்லை என்ற அகியின் ஏக்கத்தை நாம்மால் உணர முடியும்.
ஒரு ஊனமுற்றவனை மிஷ்கின் நொண்டி என்று சொன்னதும் கோபத்தில் "நா நொண்டி தான் டா.. என்ன பெத்து போட்டுட்டு போயிட்டாள்ல..அவள சொல்லணும்..நா வயித்துலேர்ந்து வெளிய வந்ததும் செத்து போயிட்டாள்ல..நா வயித்துல இருக்கும்போதே செத்து போயிருக்கலாம்ல அவ.." என்று தாயின்மீதுள்ள கோபத்தை வெளிக்கொண்டு அழுவான்.
வீட்டு முகவரியை கேட்க அகி ஒரு வீட்டுகதவை தட்டுவான். கதவைத்திறந்து "யார் வேணும்" என்று ஒரு பெண் கேட்கும். அப்போது உள்ளிருந்து "இந்திரா" என்று குரல் கேட்கும். "இருமா..ஏன்மா கத்திட்டே இருக்க..சனியன்.. எப்போதா தொலையுமோ" என்று முணுமுணுத்துவிட்டு அகியிடம் பேசும். இப்படி ஒவ்வொரு விதத்தில்
மனிதர்கள் தாயன்பை எப்படி கையாளுகிறார்கள் என்பது விளக்கபட்டிருகும். இன்னும் படத்தில் சுவாரஸ்யமான இடங்கள் நிறைய உண்டு. ஆனால் கிகுஜிரோவில் இது போன்ற நுனுகங்களையும், ஆழத்தையும் என்னால் உணர முடியவில்லை. தனது முந்தைய படங்களை போல இந்த படத்திற்கும் பாராட்டும் மதிப்பும் கிடைத்தது மிஷ்கினுக்கு. ஆனாலும் இது மக்களிடம் முழுமையாக சென்றடையும் முன்பே அதை வெளியேற்றியது தான் இன்றுவரை என்னக்குள் கோபத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

பெரும்பாலும் மிஷ்கின் மீது சாட்டப்பட்ட குற்றம் படத்தின் எழுத்து -இயக்கம் என்ற இடத்தில தன்னுடைய பெயரை போட்டதும், மூலக்கதை டகேஷி கிட்டானோ(Takeshi Kitano) என்பதை குறிப்பிடவில்லை என்பதும் தான். எனக்குள்ளும் அந்த உறுத்தல் இருந்தது. ஆனால் விஜய் டிவியில் அவர் பேசியபோது வெளிப்படையாக கூறிய சில விஷயங்கள் அவர் பக்கம் இருக்கும் நியாயத்தை உணர்த்தியது. தான் தமிழில் உதவி இயக்குனராக பணியாற்றிய போதும், பெரும்பாலும் சினிமாவை கற்று கொண்டது அகிரா குரோசவா(Akira Kurosawa) மற்றும் டகேஷி கிடனோ(Takeshi Kitano) விடம் இருந்துதான். அவர்களுடைய படங்களின் நுணுக்கங்கள், வடிவமைப்பு போன்றவையே தான் சினிமாவை கற்றுக்கொள்ள உத்வேகமாக இருந்தது என்று கூறினார். காப்பி அடிக்கும் ஒரு இயக்குனர் இப்படி வெளிப்படையாக அவர்களின் பெயரை குறிப்பிடுவாரா? அப்படியென்றால் போஸ்டரை வைத்தே தெய்வதிருமகள் ஐ யம் சாம்(Iam Sam)மிலிருந்து எடுக்க பட்டது என்பது தெரியும்போது, இயக்குனர் விஜய் இன்னும் இது தன்னுடைய சொந்த படைப்பு என்று கூறுவதை ஏற்று கொள்ள முடிகிறதா?

நந்தலாலாவில் தொடக்கத்தில் பெயர் பட்டியல் இடுகையில் ஒரு நீரோடை ஓடுவதை காணலாம். அகிரா குரோசவாவின் ட்ரீம்ஸ்(1990) படத்தில் இறுதியில் பெயர் பட்டியல் இடுகையில் அதே போன்ற நீரோடையை காணலாம். இதையும் காப்பி என்று கூற முடியுமா? காப்பி அடிக்க முழு படமும் இருக்கும்போது இந்த வடிவத்தை எடுப்பார்களா? தான் ரசித்த ஒரு விஷயத்தை தன்னுடைய படைப்பில் காட்டும்போது அதை காப்பி என்று ஒரே வார்த்தையால் ஓரங்கட்டுவதா? சமீபத்தில் வெளியான மிஷ்கினின் "யுத்தம் செய்"யில் அகிரா குரோசவாவின் ரேஷாமன் படத்தை குறிப்பிடுவதை காணலாம். இதுபோன்ற சின்ன சின்ன விஷயங்களில் அவர் ரசித்த விதத்தை உணர்த்தி இருப்பார். ஆனால் நம் மக்களை பொறுத்தவரை இது காப்பி.

காப்பி என்று முண்டியடித்து நிற்கும் இவர்கள் இதற்கு முன் வந்த எத்தனை படங்களை இப்படி எதிர்த்தார்கள்? காட்பாதர்(Godfather) இல்லாமல் ஒரு நாயகனும், மிஸ்ஸஸ் டவுட் பையர்(Mrs. Doubt Fire) இல்லாமல் ஒரு அவ்வை ஷண்முகியும், பைசைக்கிள் தீவ்ஸ்(Bicycle thieves) இல்லாமல் ஒரு பொல்லாதவனும், மெமெண்டோ(Memento) இல்லாமல் ஒரு கஜினியும், ஸ்டேட் ஆப் ப்ளே(State of Play) இல்லாமல் ஒரு "கோ"வும் இவர்களுக்கு கிடைத்திருக்குமா. அயன் படத்தில் வயிற்றுக்குள் போதை பொருள் கடத்தும் நுணுக்கத்தை மரியா புல் ஆப் கிரேஸ்(Maria full of grace) என்ற ஸ்பானிஷ் படத்தில் ஆச்சு அசலாக பார்க்கலாம். கௌதம் மேனன் எடுத்த பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம் படத்தின் திரைக்கதை டெரெய்ல்ட்(Derailed) என்ற ஆங்கில படத்தில் அப்படியே இருக்கும். இதையெல்லாம் எதிர்த்தார்களா அல்லது இந்த படங்களை காப்பி என்ற பெயரில் ஓரங்கட்டினர்களா? இவ்வளவு ஏன்.. "அதிக பொருட்செலவில் எடுத்து அதிக வசூல் குவித்து உலகெங்கும் மெகா ஹிட்டான ஒரு தமிழ் படம்" என்று இன்றுவரை தம்பட்டம் அடித்து கொண்டிருக்கும் எந்திரன், ஐரோபோட் (iRobot), பைசென்ட்டேன்னியால் மேன்(Bicentennial Man) இல்லாமல் வந்திருக்குமா? ஒரு பிரபல நடிகர் நடித்தால் அது கார்டூனிளிருந்து காப்பி அடித்தாலும் வெற்றிதானா? சற்றும் வாய்கூசாமல் தனது கனவுபடம்(Dream Project) என்று இன்றுவரை சொல்லிகொள்ளும் ஷங்கரை விட நேர்மையாக, வெளிபடையாக இருக்கும் மிஷ்கின் எந்த விதத்திலும் குறைந்தவர் இல்லை.

பணம், பொருட்செலவை மட்டும் முன்னோக்காக கொண்டு , அதிக லாபம் ஈட்டுவதில் மட்டும் குறியாக இருக்கும் ஷங்கர், விஜய் போன்ற இயக்குனர்களுக்கு மத்தியில் மனித உணர்வுகளை கருவாக கொண்டு மக்களுக்காக படம் எடுக்கும் மிஷ்கின் போன்ற கலைஞர்களை வரவேற்க தவறுகிறார்கள் என்பதே என் ஆதங்கம். புரிந்து கொள்ளும் காலம் வரும். காத்திருப்போம்.

Wednesday, July 13, 2011

அஞ்சலி (1990)


இத்தனை வருடங்களுக்கு பிறகு இந்த படத்தை பற்றி எழுத வேண்டுமா என்று தோன்றினாலும், எழுதியே ஆகா வேண்டும் என்று உள்ளுக்குள் ஒரு ஆர்வம். பொழுதை கழிக்க சினிமா பார்த்து வந்த எனக்கு வாழ்கையின் பல கோணங்களை திரையில் காட்டி என்னை மாற்றிய இயக்குனர்கள் பலர். அதில் தமிழில் குறிப்பிட கூடிய ஒரு மனிதர் இயக்குனர் திரு. மணிரத்னம். பகல் நிலவு, மௌன ராகம், நாயகன், தளபதி, ரோஜா, பம்பாய், கன்னத்தில் முத்தமிட்டால், ஆயுத எழுத்து என்று காலத்திற்கேற்ப புதுமையும், வித்தியாசமும் தனது படங்களில் தந்த பின்பும், அவர் 1990இல் எடுத்த "அஞ்சலி" மட்டும் எனக்குள் ஒரு தாக்கத்தை ஓவ்வொரு முறை பார்க்கும்போதும் ஏற்படுத்துகிறது. இந்த படத்தில் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் இப்போது நிச்சயம் வளர்ந்திருப்பார்கள். அதனால் கதையின் பாத்திரங்களாகவே அவர்களை பற்றி பேசுவோம்.

அம்மா சித்ரா(ரேவதி) வுக்கு மூன்றாவது குழந்தை அஞ்சலி பிறக்கும் தருணம். மகன் அர்ஜுன்(தருண்), மகள் அணு காத்துகொண்டிருக்க, குழந்தை இறந்துவிட்டதாக சொல்கிறார் அப்பா சேகர்(ரகுவரன்). அம்மாவுக்கு இந்த நேரத்தில விஷயம் தெரிந்தால் உயிருக்கு ஆபத்து என்ற நிலையில், இயல்பு நிலைக்கு திரும்பிய பின்பு நிலைமையை எடுத்து கூறுகின்றார் அப்பா. மூத்த மகனும், இளைய மகளும் இருப்பதனால் இழப்பை ஏற்றுகொண்டு நிலைமையை கடந்து செல்கிறாள் அம்மா. இரண்டு வருடங்களுக்கு பிறகு ஒரு அடுக்கு மாடி கட்டிடத்தில் புது வீட்டிற்கு குடிபுகுகின்றனர் சேகர் குடும்பத்தினர். பெரியவர்களால் கூட கட்டுப்படுத்த முடியாத வாண்டுகளின் ராஜ்யம் தான் அந்த கட்டிடம் முழுவதும். "ஏரியா வுக்கு புதுசு டா இவன்" என்ற ஏளனத்தில் அர்ஜுனை பார்கிறது அந்த ராஜ்யம். பிறகு முட்டல், மோதல், சமாதானம் என்று ஆகி அவர்களின் கூட்டத்தில் அர்ஜுனையும், அணுவையும் சேர்த்து கொள்கின்றனர். அஞ்சலியின் இழப்பு அடிக்கடி வந்து போனாலும் சந்தோஷம், அமைதி என்று செல்கிறது வாழ்கை. இப்படியிருக்க அப்பா வீட்டில் பொய் சொல்வது சிறிய விஷயமாக வீட்டில் தெரிந்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அப்பாவுக்கு வேறு ஒரு பெண்ணோடு தொடர்பு இருப்பது தருணுக்கும், அம்மா வுக்கும் வெவ்வேறு இடங்களில் நேரில் பார்பதன் மூலம் தெரியவருகிறது. விஷயம் வெடிக்க வேறு வழியின்றி அப்பா உண்மையை சொல்கிறார். அப்படி என்ன உண்மை அது? அஞ்சலி சாகவில்லை. உயிரோடு மனநல குழந்தைகள் காப்பகத்தில் தனது கவனிப்பில் வளர்கிறாள். அந்த பெண் அஞ்சலியை கவனிதுகொள்ளும் தாதி(nurse). பிறக்கும்போதே மூளை வளர்ச்சி குன்றி பிறந்தமையால் அதை குடும்பத்திடம் இருந்து மறைத்ததாகவும் சொல்கிறார் அப்பா. இனியும் அஞ்சலியை விட்டு பிரிய கூடாது என்று வீட்டிற்கு கொண்டு வருகிறாள் அம்மா. இரண்டு வருடங்களாக அப்பாவின் அரவணைப்பில் வளர்ந்தமையால் அம்மாவிடம் ஒட்ட மறுக்கிறாள் அஞ்சலி. தங்கை மனநலம் குன்றியமையால் அர்ஜுனுக்கும், அணுவுக்கும் அஞ்சலியை பிடிக்கவில்லை. வீட்டில் ஒரு இருண்ட நிலையே நிலவுகிறது. "டேய்..அர்ஜுன் உன் தங்கச்சி பைத்தியமா" என்று கிண்டலடிக்கும் நண்பர்கள் , ஒரு கட்டத்தில் அஞ்சலியை கயிறு கட்டி விளையாடுவதை பார்த்து அவர்களை தாக்குகிறான் அர்ஜுன். அவர்களும் அர்ஜுனை அடித்து உதைக்கின்றனர். வீட்டில் காயத்துடன் இருக்கும் அண்ணனை தொட்டு, அவனுக்கு வலிப்பத்தை பார்த்து அழுகிறாள் அஞ்சலி. இதனால் அஞ்சலியின் மீது பாசம் வருகிறது அண்ணனுக்கும் அக்காவுக்கும். பிறகு அஞ்சலியை வாண்டுகளிடம் கூட்டி சென்று "அஞ்சலி..என் தங்கச்சி..இப்போ அவ மேல கை வேய்ங்க டா பாக்கலாம்" என்று அர்ஜுன் சொல்கிறான். பார்க்க சிறிய பொம்மை போல் இருக்கும் அந்த குழந்தையை பார்த்ததும் அவர்களுக்கே பிடித்துவிடுகிறது. அனைவரும் அஞ்சலியிடம் அன்போடு விளையாடுகின்றனர். அஞ்சலி அந்த வட்டாரத்தில் செல்ல குழந்தையாக ஆகிறாள். இப்படியிருக்க திடீரென்று அஞ்சலியின் உடல் நிலை பாதிக்கப்படுகிறது. இன்னும் எவ்வளவு நாள் இந்த நிலைமையை பிஞ்சு உடல் தாங்கும் என்று தெரியவில்லை என மருத்துவர்கள் கை விரிக்கின்றனர். அன்று அம்மா இந்த நிலைமையிலும் அஞ்சலி தன்னிடம் பேச மறுக்கிறாள் என்று அவளை பார்த்து அழுகிறாள். சற்றும் எதிர்பார்காத பொது அஞ்சலி "அம்மா" என்று அழைக்கிறாள். பூரித்துப்போன அம்மா அவளிடம் முத்த மழை பொழிகிறாள். வழக்கம்போல் காலை அக்கா அஞ்சலியை வந்து எழுப்ப, அவள் எழவில்லை. ஏனென்றால் அஞ்சலி இறந்து விடுகிறாள்.

பெரியவர்களை நடிக்க வைக்கவே பாடுபடும் இயக்குனர்களின் மத்தியில் முழுக்க முழுக்க குழந்தைகளை கதை நாயகர்களாக நடிக்க வைத்ததில் இயக்குனர் மணிரத்னம் அன்றே தமிழ் சினிமா வின் தேர்ந்த இயக்குனர் என்பதை படம் பார்க்கும்போது உணர முடியும். கதையின் போக்கில் திரைக்கதை சென்றாலும் வாண்டுகளின் அட்டகாசங்களை திணித்திருப்பது புத்துணர்ச்சி. குடியிருப்பில் வசிக்கும் தாத்தாக்களை பாட்டியிடம் மாட்டிவிடுவதும், காதல் ஜோடிகளுக்கு ரகசியமாக உதவி செய்வதும், அதற்கு வரும் எதிர்ப்பை அவர்களே காதல் ஜோடிகளுக்கு துணை நின்று சரிசெய்வதும், நடுராத்திரியில் சாலையில் புத்தாண்டு கொண்டாடுவதும் என படம் முழுக்க அடக்க முடியாத அட்டகாசங்கள். பாடல்களில் அவர்களின் நடன அசைவுகளுக்கு பெரியவர்கள் கூட ஈடுகொடுக்க முடியுமா என்ற கேள்வி எழும்.

அம்மா சித்ரா வாக ரேவதியும், அப்பா சேகர் ஆக நடிகர் ரகுவரனும் கதைக்கு கச்சிதம். குறும்பு செய்யும் குழந்தைகளை அதட்டும்போதும், அஞ்சலியை பேசவைக்க துடிக்கும்போதும் என பல இடங்களில் நிறைவான அம்மாவாக பிரதிபலிக்கிறார் ரேவதி. மகள் அணுவை அடித்துவிட்டு பின்பு மன்னிப்பு கேட்பதும், தான் பொய் சொல்வதன் காரணத்தை கேட்டு மகனும் மனைவியும் குடையும் பொது உண்மையை சொல்ல முடியாமல் தவிப்பதும் என தனது பங்கை நிறைவாக செய்திருக்கிறார் ரகுவரன்.

கதையில் தனியாக திரியும் ஒரு கதாபாத்திரம் நடிகர் பிரபு. கொலைக்காக தண்டனை அனுபவித்து விட்டு தனியாக இருண்ட வீட்டில் வசிக்கிறார். யாரிடமும் பழகாத அஞ்சலி பிரபுவிடம் தேடி சென்று விளையாடுகிறாள். அஞ்சலியை பிரபுவிற்கு பிடிக்கிறது. தான் வேலைபார்க்கும் இடத்தில நடக்கும் கொலையை நேரில் பார்க்கும் ரகுவரன், சாட்சி சொல்ல முன் வருகிறார். இதனால் கோபம் அடையும் கொலையாளி ரகுவரனை பழிவாங்க அவரை தேடி வருகிறார். அஞ்சலி மீது உள்ள பிரியத்தினால் அந்த குடும்பத்திற்கு எதுவும் நடந்து விட கூடாது என பிரபு அந்த கொலையாளியை கொல்கிறார். இதனால் பிரபு மறுபடியும் கைது செய்ய படுகிறார். கதையில் இல்லாத கதாப்பாத்திரம் என்றாலும் அதற்கும் ஒரு நிறைவு கொடுத்திருக்கிறார் இயக்குனர்.

அர்ஜுனாக தருண், அணுவாக ஸ்ருதி. இருவரும் போட்டி போட்டுகொண்டு நடித்திருக்கிறார்கள். யார் பலசாலி என்று பார்க்க சண்டை போடுவதிலும், "நீங்க தான்பா பொய் சொல்றிங்க. நேத்து நீங்க வெளியூருக்கே போகல..ஒரு பொண்ணு கூட கை புடிச்டு பேசிட்டு இருந்திங்க. நான் பாத்தேன் பா" என்று உணர்ச்சி பொங்க கத்தும் இடத்திலும் தருண் அபாரம். அம்மா, அப்பா பேசிகொண்டிருக்கையில் "ஏய்.. கொஞ்சல்" என்று கிண்டல் அடிப்பதிலும், அம்மா அண்ணனை திட்டும்போது "அண்ணா அடிச்சனானு கேக்குறியே. அவங்க அண்ணாவ எப்டி அடிச்ருகாங்க பாரு மா..அண்ணா பாவம்.." என்று கட்டிபிடித்து அழுகும் போதும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அஞ்சலி இறந்த பின்பு "அம்மா, அப்பா, அண்ணா லாம் இருகாங்க பாரு அஞ்சலி.. friends எல்லாம் வந்திருகாங்க எழுந்திரு அஞ்சலி..எழுந்திரு" என்று பதறி கத்தும் போதும் ஆச்சர்யமான நடிப்பு. இந்த படத்திற்கு பிறகு ஏன் இந்த பெண் நடிக்கவில்லை என்பது கொஞ்சம் வருத்தம்.

இவர்கள் அனைவரையும் மிஞ்சிய ஒரு ஆச்சர்யம் தான் அஞ்சலியாக நடித்த ஷாமிலி. படத்தை பார்த்தவர்களுக்கு குறைந்தது ஒரு வாரமேனும் அந்த குழந்தையின் நடிப்பு மனதை விட்டு நீங்காது. உதட்டை பிதுக்கி கொண்டு அழுவதும், சுவற்றை பிடித்து கொண்டு நடப்பதும், தனியாக பெசிகொண்டிருபதும் என மழலை உணர்வுகளை ஆச்சு அசலாய் கொண்டு வந்திருக்கும் அந்த குழந்தை. இத்தனை இயற்கையான நடிப்பு எப்படி இந்த குழந்தையின் மூலம் சாத்தியமாகும் என்று தோன்றும் போதெல்லாம் இந்த படத்தின் இயக்குனர் தான் நினைவுக்கு வருவார். தன் படத்திற்காக குழந்தையை நடிக்க வைக்க வேண்டும் என்பதை விட, அந்த குழந்தைக்காகவே படத்தை எடுக்க வேண்டும் என்ற அவரின் எண்ணம் வெளிப்படுகிறது.

1991ல் படத்திற்கும், குழந்தை நட்சத்திரமாக தருண், ஸ்ருதி, ஷாமிலிக்கும் தேசிய விருது கிடைத்தது படத்திற்கான மிக பெரிய அங்கீகாரம்.
படத்தில் காட்சியின் உயிரோட்டம் இசைஞானி இளையராஜாவின் இசையும், மது அம்பத்தின் ஒளிபதிவும். இளையராஜாவிற்கு இது 500வது படம் என்பது சிறப்பம்சம். பின்னணி இசையிலும், பாடல்களிலும் சரி சமமாக தனது பங்கை பூர்த்தி செய்திருக்கிறார். மது அம்பத்தின்(1984, 2006, மற்றும் சமீபத்தில் "அடமின்டே மக்கன் அபு" என்ற மலையாள படத்திற்காக 3முறை தேசிய விருது பெற்றவர்) ஒளிப்பதிவு காட்சிகளின் சூழ்நிலைகேற்ப இருளையும் ஒளியையும் அழகாக காட்டுகிறது.

ஒரு இந்தியனாய் தன் படைப்பின் மூலம் உலகை திரும்பி பார்க்கவைத்த இந்த இணையில்லா இயக்குனர் இன்னும் எத்தனை உயரங்களை தொட்டாலும், இந்த குழந்தை காவியம் அவரை என்றும் தனியாக அடையாள படுத்திக்காட்டும் என்பதில் நாம் பெருமிதம் கொள்வோம்.

Friday, May 20, 2011

127 hours



An another CASTAWAY.. Unforgettable tragic trekking journey..

Well.. i can remember a say from watching this movie..

"When we are alone, we will realise the real love.."

As the inspiration of true incident, James franco played the role of the real survivor Aron Ralston.. He didn't just play but lived as aron.. Tremendous performance.. How one could cross 5days without having an answer of his life which is trapped under a rock..? How human mentality works when its not sure of live or dead of the next moment..? How can a human will take a least chance of losing something to win his life from dead..? u can get every answer in 1hr30mins.. Drinking an half litre of water for 3days, eating the eye lens to avoid starving temporarily, stabbing own hand and sucking blood for thirstiness, making his own video record before taking each and evry attempt to survive, last but the least, unwasting own urine and drinking bcos of uncontrollable thirst.. Each and evry steps says that human will do any damn thing to make alive of their own whn nothing remained in hand.. So what is actually the only way to survive..? i'm damn sure that evry1 who watch the particularscene cud feel the real pain of aron..

Then about the music scores.. Rahman ji.. Hats off.. u r at ur best from the very beginning to the end of the movie.. Either sound and in the silence, only u can give the real soul of evry situations.. Especially in the end, whn Aron survives and gets help of the other treckers and the arriving of helicopter to rescue him, mindblowing background scores which makes us to feel the relief as if we kicked out the death at last.. [Hey, a challenge for u. if u r a real admirer of rahman's music, u can find a sinking of our indian movie song in a sequence of background score..it wil be just for 10secs.. guess it.. :) ]

Danny boyle, the maker who gives his best to express the strength of human spirit. A pointable masterpiece in his filmography.. His stylish screenplay wit the natural performance of James franco , and undeniable scores of Rahman takes the movie to a height..

Yutham sei


YUTHAM SEI- Ur breath gets hold for a two and half hours..

Myshkin, the maker of remarkable movies in tamil lik sithiram pesuthadi, anjaathay & nandalala, returns with his new suspense thrilling treat.. A perfection in screenplay, background scores, cinematography & casting plays the major part asusually like in his previous movies..
Cheran, we usually assume as a sentimental actor and slow story teller, takes the cop role in this film and gives his best which makes the movie to move in strong path till the end..
The director who already handled cop story in his previous "Anjaathay", which deals with the investigation of kidnap crime & about depth of friendship..who reasonably takes the copstory again to give a different angle of crime and judgement for it.. After an unforgettable journey of nandalala, he proves in YUTHAM SEI, that a real creator cud'n always look towards only emotional script..
Slightly reminding the one line of "Eesan" but the screenplay doesnt permit time to make comparison.. No more clearence in the story for the first 30mins,but laterly each and evry charactor makes us to clear and gets hold of the story.. The screenplay ties us up to concentrate scene by scene, which moves certainely in suspense.. Brilliant Crime investigation through out the movie, which is obviously next to "Vettaiyadu Vilayadu" and no more tamilfilms handled in such a perfect manner.. Every further step in the investigation wil make us feel astonished, that how only police mind wud have inner eyes which only point out source of crime invisibly.. Violentic and gruesome murders makes us feel little bit uneasy but it has a strong reason behind which wil get known when u watch it..
I'm not ready to mention about some, who plays the dark but main charactor in the movie because your biggest surprise could get broken by knowing it..
get ready to know the mystery.. :)
Cinematography by the debut cameraman sathya gives his brilliant work of shots, which is tricky in each and evry angle and never let us to lose our excitement and thrill anywhere.. The usual style of myshkin in cinematography, such as long shots, rolling shots etc, wre ofcourse used and it makes "i cant wait for next" experience..
Music by the debut composer K, who gives his whole best in background scores, but ofcourse the movie has no more songs except a gaana "kanni theevu ponna".. so the composer has no more tension which let him concentrate on the background scores.. It is a big boost to the thrilling screenplay which never lose its strength until the answer given to all the questions through out the movie..
So altogether, Yutham sei is a visual suspense thrilling experience and violent justice to the sinners which we even hearing about in real.. Women may get aware and parents may get alert to secure thier daughters by watching this movie.. Dont miss it..
And my opinion is, it is an another masterpiece of myshkin in his filmography.. Hats off.. :)